Jaren geleden heb ik een paar jaar bmx gereden en in die tijd toen de bmx sport nog veel meer bloeide dan nu reed ik niet onverdienstelijk. Door het verdwijnen van de toenmalige vereniging heb ik nooit echt aan grote wedstrijden mee kunnen doen.
Toen echter vorig jaar de BMX tak van twc maaslandster werd opgericht ben ik samen met mijn zoon Victor weer begonnen met BMX'en. Omdat op de kleinere wedstrijden (AK's) alle leeftijden voor de 24"cruisers bij elkaar rijden wilde ik al snel in de nationale top-competitie gaan meerijden omdat daar in leeftijdsklassen word gereden. Daar kon ik met mijn eigen leeftijdsgenoten een eerlijke strijd aangaan.
Na overhaast een licentie te hebben aangevraagd om nog net de laatste twee top-competitie wedstrijden van 2010 te kunnen rijden bleek na de eerste wedstrijd dat ik nog best strijdvaardig was en ik eindigde als zevende, de volgende wedstrijd werd ik vijfde. De rest van het seizoen verliep ook voorspoedig en ik hoopte dan ook op een plaatsing voor het NK 2011 te Baarn.
Toen na de eerste drie wedstrijden van 2011 de rekening werd opgemaakt bleek dat ik me niet alleen had geplaatst voor het NK maar óók voor het EK én zelfs het WK!

Afgelopen Zaterdag was het tijd om af te reizen naar het NK in Baarn, we hadden alle bagage geladen en mn fiets op de aanhanger gebonden. In de tuin vond ik nog een klavertje vier dat ik op mijn frame plakte in de hoop dat het me een beetje geluk zou brengen..
Na ongeveer dertig kilometer rijden strandden we echter al langs de autoweg met wat later bleek een kapotte spanrol van de distributieriem.. Nadat mijn vader ons de auto van mn vriendin had gebracht hebben we alle bagage die in de golf station zat overgeheveld naar de Suzuki alto en de aanhanger. Met zn viertjes in het kleine autootje vervolgens verder in een rustig tempo naar Baarn. In Baarn aangekomen waren er werkelijk mensen die zich bescheurden toen we met ons kleine autootje tussen de dikke campers en caravans door over de camping van het BMX terrein reden!
Maar goed, de training was al een dik uur bezig en ik wilde nog een paar rondjes rijden. De baan was me niet echt op het lijf geschreven en ik begon toch steeds minder in mn klavertje te geloven! Na een overigens heerlijke pizza in Baarn lekker naar bed..


Zondag begon vroeg, half acht opstaan en klaar maken om nog een paar rondjes te rijden. Het starten ging redelijk dacht ik maar vooral de tweede heuvel liep niet echt lekker. Het tweede stuk ging redelijk maar het derde en vierde stuk was een lekkere rij bulten die ik behoorlijk goed kon pompen en waar ik dus verloren tijd en evt. plaatsen zou kunnen goed maken.

Om elf uur begon de wedstrijd, race vijf startplaats vier. Start ging in mijn ogen niet slecht maar zat toch in de achterhoede. Na het tweede stuk lag ik vierde en dat kon ik tot de finish volhouden. eerste manche goed verlopen en binnen de eerste vier.. Tweede manche startplaats acht zelfde verhaal, achterhoede bij de start en na de tweede bocht plaats vier... Volhouden en kat in het bakkie dacht ik! tot in de derde bocht de man achter me ineens zijn boost gebruikte en mij met zo'n snelheid passeerde dat ik tot de lijn alleen nog volgen kon.. toen werd het spannend! Ik moest de laatste manche op minimaal vier eindigen anders was mijn racedag over en dat zat me niet lekker..
Ik liep voor de laatste manche de start heuvel op en mn benen waren slap als pap! Alle overwerk, stress en pech van de laatste tijd eiste zijn tol..startplaats twee, zeker niet mijn favoriet omdat je met een slechte start beter buiten kan zitten om zo niet ingesloten te worden als je op snelheid komt.

Het hek valt en we zijn weg na de eerste bocht lag ik op vier en had snelheid genoeg om de mannen voor me ook te passeren maat nam geen risico, krachten sparen en geen duels aangaan die overbodig zijn! Hield de snelheid erin en hield daarnaast ook de zwakke punten van mn twee voorgangers in de gaten om zo in de finale mijn vallen te kunnen zetten.. Precies op mijn snelste stukken lieten zij terrein liggen en daar lagen mijn kansen in de finale, vierde plaats met ruime voorsprong weten te behouden tot de lijn.

Toen het moment waar ik het hele seizoen naar toe had geleefd, de finale!
Ik mocht als laatste de startplaats kiezen en dat werd automatisch twee, tussen de twee favorieten van onze klasse in.. Het hek valt en naar mijn idee had ik een goede start. Mn twee buurmannen schoten echter van me weg en het klasse verschil werd me duidelijk! Ik gaf alles en lag na de eerste bocht op een zevende plek. Ik kon het gaatje naar mn voorgangers dicht rijden en wist waar ik toe kon gaan slaan, twee bochten verder..
Zover kwam het echter niet.. De rijder achter me was links naast me gekomen en dook naast me de tweede bocht in. Hij drukte zn arm onder de mijn elleboog en reed gewoon rechtdoor zonder de bocht aan te snijden, remmen ging niet omdat dan mijn arm en dus ook stuur zou worden omgetrokken. Hij reed gewoon recht door tot ik het eerste reclamebord tegenkwam en stuurde toen op het laatste moment zelf op het randje de bocht in, einde oefening voor mij.. Alles wat ik had gedaan om in die race te komen vervloog, vechten voor mn plaats kon niet en mn geplande aanval was niet meer nodig. Vol ongeloof over de actie kon ik alleen de groep nakijken en rustig uit rijden.. Toen ik verhaal ging halen kreeg ik te horen zo gaat dat, it's all in the game.. Officials zagen niks en reclameren had geen zin meer, op de video is de actie duidelijk te zien maar ok, de knwu reageert daar niet op.

Een achtste plaats op een NK is geen slechte prestatie maar als er meer in en een ander beslist dat dat niet doorgaat is dat zeer zuur.. Met gemengde gevoelens sloten we de dag en dus het weekend af. Ondanks de gewraakte actie was het immers voor de rest wel enorm gezellig en waren er zeer mooie races met onder andere het Nationale team waar we enorm van genoten hebben en daarnaast hebben we wél de beker van plaats acht mee genomen naar het Zuiden!

Ron te Loo